Αν είναι να μιλήσει κανείς, ας μιλήσει για την Πλατεία Συντάγματος

Αν είναι να μιλήσει κανείς, ας μιλήσει για την Πλατεία Συντάγματος

(ένα χρόνο μετά).

       Ο Μιχάλης Γκανάς σ' ένα ποίημά του λέει: «Αν είναι να μιλήσει κανείς, ας μιλήσει για την αγάπη»

Εγώ λέω: Αν είναι να μιλήσει κανείς (25 Μαΐου 2012), ας μιλήσει για την Πλατεία Συντάγματος.

Για την Πλατεία Συντάγματος και την νοηματοδότηση που απέκτησε μετά την 25 Μαΐου του 2011.

Για την Πλατεία Συντάγματος και την Άμεση Δημοκρατία.

Για την Πλατεία Συντάγματος και την «Εποποιία της».

Για την Πλατεία Συντάγματος και την ουτοπία της!

Η ζωή μας  κύκλους κάνει. γράφει ο Μανώλης Ρασούλης.

Ο πρώτος κύκλος, λοιπόν, έκλεισε!  Έσπειρε τη γη και τώρα ένα χρόνο μετά, από Μάιο σε Μάιο, ήδη δρέπει   καρπούς.

        Όταν συναντηθήκαμε στην Πλατεία λέγαμε : να, άλλη μια μέρα σκέψης!

Να, άλλη μια μέρα προβληματισμού, αντιθέσεων, διαβούλευσης!

Πηγαίναμε στο άγνωστο βήμα - βήμα, μέρα τη μέρα.

Στήναμε σκηνή -σκηνή το στρατηγείο μας.

Πρωτοκατέβηκα στην Πλατεία, στις 27 Μαΐου, απογευματάκι.  Ήδη, από το διαδίκτυο, είχα πληροφορηθεί ότι 

ξεκινήσανε  μια - δυό λαϊκές συνελεύσεις στο Σύνταγμα και στην Θεσσαλονίκη.

Ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού με δονούσαν. Κάποιες ομάδες προετοιμασίας της Συνέλευσης είχαν, κιόλας,

συγκεντρωθεί. Έβλεπες πηγαδάκια από δω κι' από κει, γελαστοί άνθρωποι να κάθονται στο γρασίδι και να συζητούν

και γύρω τους ένα σωρό άλλοι να τους παρακολουθούν, να μπορεί να παρεμβαίνουν και να συμμετέχουν ουσιαστικά.

Όλοι και όλα προετοιμαζόταν για τη Λαϊκή Συνέλευση που θα ξεκινούσε το βράδυ.

Λαϊκή Συνέλευση στην Πλατεία Συντάγματος, άλλο κι' αυτό!

           Στο γρασίδι, πίσω από τη γραμματεία, είχε συγκεντρωθεί η Ομάδα Επικοινωνίας. Κάθομαι λοιπόν να

παρακολουθήσω έχοντας όλες τις απορίες του κόσμου. Θέμα φλέγον εκείνη τη περίοδο ήταν : εμείς και τα

εγκάθετα ΜΜΕ. Ξέρετε τώρα τι εννοώ, ΜΕΓΑ, ΣΚΑΙ κ.λ.π.  Αυτό που ξεχείλιζε ήταν η κάθετη αντιπαράθεση με αυτά.

Δεν ανοίγουμε δίαυλο επικοινωνίας με κανένα ΜΜΕ, ενημερώνουμε τους πολίτες μέσω της ιστοσελίδας μας, ήταν

η αντίληψη που επικρατούσε.

           Φεύγω από εκεί και συνεχίζω να ανιχνεύω το καινούργιο πρόσωπο της Πλατείας.

Ξέρεις τι είναι βγαίνοντας από το μετρό της Πλατείας Συντάγματος και περνώντας από τα σκαλάκια της Όθωνος 

να πέφτεις επάνω σε ένα τσούρμο πολιτών οι οποίοι .. διαβουλεύονται στα καλά καθούμενα για τα της χώρας τους;

Το σίγουρο είναι ένα, εκεί στα γρασίδια και στα σκαλάκια της Όθωνος οι πολίτες της χώρας μας κάναμε ένα ταξίδι

πίσω στο χρόνο. Είναι μεγάλη διαδρομή 2.500 χρόνια στο παρελθόν και μεγάλο το βάρος να ξέρεις ότι προσεγγίζεις

ψήγματα Άμεσης Δημοκρατίας, της Αθηναϊκής Δημοκρατίας με την εκκλησία του δήμου που δόξασε την Ελλάδα

στα πέρατα του κόσμου!

            Η χαρά μας έγινε κόμπος, περίσκεψη και αγωνία για το που θα μας βγάλει αυτός ο δρόμος.

Και η πλατεία, η δική μας πλατεία γέμιζε. Κι' εμείς την φροντίζαμε, την αγαπήσαμε παράφορα. Οι ομάδες

καθαριότητας σε πλήρη άνθιση, από τα μικρόφωνα της συνέλευσης άκουγες οδηγίες όπως :

«η ανακύκλωση στην μπλε σακούλα...» κ.λ.π.

Σχεδόν από την αρχή στήθηκε το ιατρείο, η κουζίνα για τους μόνιμους και όχι μόνο, η ομάδα μεταφραστών,

η ομάδα εξορμήσεων, η ομάδα ψυχραιμίας, η ομάδα επικοινωνίας, ομάδα μετάφρασης, ομάδα καλλιτεχνών,

ομάδα περιφρούρησης, αποθήκη για τα υλικά μας. Ο κόσμος  έφερνε ότι χρειαζόταν και με το παραπάνω,

όλα εθελοντικά, με αποθέωση τη Συλλογικότητα.

Ατέλειωτες συζητήσεις από περαστικούς πολίτες που έβγαιναν από το μετρό και σταματούσανε να δουν τι γίνεται.

Μια χαραμάδα φωτός άνοιγε στην Πλατεία μας. Τόσους μήνες ζούσαμε την τρομοκρατία και την

προπαγάνδα του «αναγκαστικού μονόδρομου».

        Οι ομάδες της Πλατείας πήρανε φωτιά : «Ημέρα Άμεσης Δημοκρατίας», «Η Άμεση Δημοκρατία και

το Σύνταγμα», «Ημέρα για το χρέος», «Η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. και το νέο σύμφωνο για το ευρώ»,

«Ημέρα Λαϊκής Ενημέρωσης και Διαβούλευσης για τη Δανειακή Σύμβαση και το Χρέος» και ένα σωρό άλλες συζητήσεις.

Πρόσωπα μιας άλλης και εναλλακτικής σκέψης, πέραν του κανιβαλισμού του ΠΑΣΟΚ , όπως  ο Καζάκης, ο 

Βαρουφάκης, ο Κατρούγκαλος, ο Τσακαλώτος, που ήταν αποκλεισμένοι από όλα τα ΜΜΕ, εκεί, στην Πλατεία

μας βρήκανε φιλοξενία και ακροατήριο διψασμένο.

Στα σκαλάκια της ΄Οθωνος, συνεδρίαζε η ομάδα για το Μεσοπρόθεσμο, γιατί  η 15^η Ιουνίου

πλησίαζε (ημέρα πιθανής ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου) και έπρεπε να προετοιμαστούμε.

Σκέψεις όπως η περικύκλωση της Βουλής κυριάρχησαν πιο πολύ για το συμβολικό του εγχειρήματος αλλά

και σαν μια πρόβα για τις επόμενες μέρες.

Από τις συζητήσεις της Πλατείας  πληροφορηθήκαμε για το δίκαιο του ΟΗΕ που λέει ότι « Όταν μια

κυβέρνηση έχει να επιλέξει ανάμεσα στην επιβίωση του λαού της και στην επιβίωση των τραπεζιτών

δικαιούται να επιλέξει την επιβίωση του λαού της».

Δειλά - δειλά αρχίσαμε να ξαναπιστεύουμε στη δύναμή μας, όχι μόνο όσοι βρισκόμαστε καθημερινά στην

Πλατεία αλλά και όσοι καταφτάνανε από ενδιαφέρον και περιέργεια.

Στην Πλατεία άρχισα να συνειδητοποιώ ότι  κάτι αλλάζει στην κοινωνία μας.

Η συμμετοχή των πολιτών ήταν συγκλονιστική και η αντίληψη του τι φταίει και φτάσαμε ως εδώ κοινή.

       Οι μνήμες είναι νωπές ακόμη για το δίμηνο που ακολούθησε, για το δίμηνο που φούντωσε η βία και

η καταστολή.

Εκεί, μέσα σε μια μέρα, πέσανε 2.860 χημικά χωρίς να συνυπολογιστούν οι εκατοντάδες χειροβομβίδες

«κρότου-λάμψης» ή τα «χύμα» δακρυγόνα από τις αστυνομικές φυσούνες που εκτοξεύθηκαν επίσης κατά του εχθρού-λαού.

Κι' όμως  η Πλατεία Συντάγματος  έσφυζε από «λογισμό και όνειρο», κατά πως λέει κι' ο ποιητής.

     Μετά από δύο μηνών παραμονή μου στην Πλατεία Συντάγματος δεν κατάφερα να πληροφορηθώ, ακριβώς,

πως στήθηκε την πρώτη μέρα αυτό το εγχείρημα. 

Ο φίλος μου Αλέξανδρος, καλά πληροφορημένος και πάντα παρών, μου εξήγησε ότι μεταφερθήκανε

στην Πλατεία κατασκηνωτές- διαδηλωτές από την Ισπανική Πρεσβεία. Τότε συνέπεσε και το κάλεσμα για

διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, μέσω face book για την 25 Μαρτίου.

Κατά τη γνώμη μου, σίγουρα κάποιες συλλογικότητες (όχι στενά κομματικές) πήρανε την πρωτοβουλία για το

στήσιμο του όλου εγχειρήματος γιατί ήταν πολύ οργανωμένο για αρχή.

Στη συνέχεια η κατάσταση ξέφυγε από τους οργανωτές γιατί η συμμετοχή του κόσμου ήταν πρωτοφανής. 

Οι πολίτες που συνέρεαν κατά εκατοντάδες στις ομάδες και στη συνέλευση, συνδιοργανώσανε από κοινού τις δράσεις και τις ημερίδες.

Από κοινού  στήσανε ενός είδους «Εθνική Αντίσταση» ενάντια στα ΜΑΤ του Παπουτσή που ακολούθησε.

Το λυπηρό, βέβαια, είναι ότι  κομματικοί μηχανισμοί προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να διεισδύσουν στις ομάδες

και στη Συνέλευση. Όχι για το καλό του αγώνα, αντίθετα για να περάσουν την γνώμη τους και για να βλάψουν

την προσπάθεια.  Το έβλεπες όταν στις Συνελεύσεις η συμμετοχή του κόσμου ήταν μικρή, τότε οι διάφορες

γκρούπες ακονίζανε μαχαίρια. Εκείνη τη στιγμή ήταν που ο κόμπος από το στομάχι μου έφτανε στο λαιμό.

Όταν, όμως, η συμμετοχή των κόσμου ήταν χιλιάδες, οι συζητήσεις ήταν καταπληκτικές, επικρατούσε διαβούλευση

και ενότητα απέναντι στον κοινό εχθρό.

Τι πήραμε από τη συμμετοχή μας στην Πλατεία Συντάγματος

·        Κατ' αρχάς αντιληφθήκαμε ότι δεν ήμασταν μόνοι μας, αλλά ότι ήμασταν πάρα πολύ και άλλοι τόσοι που ακόμη

δεν βγήκαν από το σπίτι τους.

·        Μάθαμε τι σημαίνει Αλληλεγγύη και Συλλογικότητα, γιατί πολύ από εμάς δεν την γνωρίζαμε καν.

·        Συμμετείχαμε σε έναν κοινό αγώνα ενάντια στον επιβαλλόμενο κανιβαλισμό του ΠΑΣΟΚ. Για άλλους ήταν ένας

ακόμη αγώνας και για άλλους (όπως και για μένα) ο   πρώτος αγώνας της ζωής τους.

·        Η συμμετοχή μας στην «Εθνική Αντίσταση» την 15 Ιουνίου και την 28 και 29 Ιουνίου ενάντια στα ΜΑΤ της

χούντας του Παπουτσή, έσπασε το φόβο μέσα μας.

Δεν λύγισα γιατι δεν λύγισε και ο συναγωνιστής μου, που με το ψεκαστήρι

ψηλά μας "εραινε"  το "άχραντο ΜΑΛΟΞ  διαλυμένο σε νερό" και μας

κοινωνούσε εν ήδη μετάληψης με το ίδιο "άχραντο και αδιάλυτο ΜΑΛΟΞ"

κατευθείαν από το μπουκάλι έτσι ώστε  : ΝΑ ΠΑΝΕ ΚΑΤΩ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΙΑ.

Η επιμονή των διαδηλωτών  για την επανάκτηση της πλατείας θα κοσμήσει τα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας

και τα εγγόνια μας θα μας ρωτάνε : «πες μου γιαγιά ήσουν κι' εσύ εκεί»;

Τι έμεινε από όλα αυτά;

·        Τα ψήγματα άμεσης δημοκρατίας που προσεγγίσαμε, οι ατέλειωτες συζητήσεις που λάβανε χώρο σε κάθε ε

κατοστό της Πλατείας, προκαλέσανε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε μια κοινωνία που ήταν ήδη έτοιμη να τα

δεχτεί. Ακολούθησαν λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες της Ελλάδας, κυοφορήσανε μικρούς και μεγάλους αγώνες

ενάντια π.χ. στα χαράτσια, μπολιάσανε ιδέες.

·        Έμαθε ένα μεγάλο μέρος του λαού, που ήταν ανενεργό, να μη φοβάται την προπαγάνδα των ΜΜΕ, να αντέχει

τα χημικά, να επιστρέφει στη μάχη και να μη φεύγει. Επίσης του αποκαλύφτηκε ότι οι ... διαχρονικοί «κουκουλοφόροι»,

στο μεγαλύτερο μέρος τους, δεν είναι άλλοι από το δεκανίκι του συστήματος.

·        Και πάνω απ' όλα ζυμώθηκε η μαγιά που οδήγησε το λαό μας στα απρόσμενα εκλογικά αποτελέσματα της 6^ης  Μαΐου.

Για την ημέρα που ο Βενιζέλος «διαπίστωσε» ότι οι πολίτες δεν επιθυμούν το Μνημόνιο.

Ένα χρόνο μετά, σήμερα 25 Μαΐου 2012 και μετά την εκλογική αναμέτρηση της 6 Μαΐου, εμείς οι Έλληνες μισανοίξαμε,

ξανά, την πόρτα της Εθνικής μας Αξιοπρέπειας.

Είναι η συνέχεια της «χαραμάδας» που αξίωσε το πνεύμα των Λαικών Συνελεύσεων της

Πλατείας Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011.

Ένας χρόνος μετά το "καλοκαίρι της πλατείας" - Η Άμεση Δημοκρατία ως κοινωνικό κίνημα

Του Αργύρη Αργυριάδη

Ατομικό - Διατομικό ή Διομαδικό; Τοπικό - «Εθνικό» ή Κοινωνικό;

Σύμφωνα με την παραδοσιακή θεώρηση κίνημα είναι η δραστηριότητα μιας ορισμένης κοινωνικής ομάδας που διέπεται από κάποια οργάνωση και επιδιώκει ορισμένους στόχους εναντίον ορισμένης κατάστασης, εναντίον θεσμών, εναντίον συνολικά μιας κατεστημένης τάξης και υπέρ κάποιων εναλλακτικών προοπτικών. Υπάρχει πληθώρα κινημάτων (π.χ. εργατικό, φοιτητικό, γυναικείο, αγροτικό, επαναστατικό, κ.λπ.) με αντίστοιχη ιδεολογική και θεωρητική υποστήριξη. Η αποτελεσματική όμως συμβολή ενός κινήματος στην αναδιαμόρφωση του υφιστάμενου συσχετισμού κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων είναι συνάρτηση: α) του τρόπου και του περιεχομένου της δράσης του, β) του βαθμού της θεωρητικής θεμελίωσης των στρατηγικών και τακτικών στόχων του, γ) των κοινωνικών αναγκών που εκφράζει, δ) της σύνθεσης, της μαζικότητας και της οργανωτικής συγκρότησης του, ε) της εσωτερικής και εξωτερικής κοινωνικής συγκυρίας.

Στο έργο του «Η ιστορία του κοινωνικού κινήματος στη Γαλλία», ο Στάιν παραβάλει την έννοια του κινήματος σε διαλεκτική αντιπαράθεση προς την έννοια του κράτους. Το κράτος είναι το στατικό και νομικό στοιχείο, ενώ το κίνημα είναι η έκφραση των δυναμικών τάσεων της κοινωνίας. Έτσι, το κίνημα είναι πάντα κοινωνικό και σε ανταγωνισμό με το κράτος, εκφράζει τη δυναμική προτεραιότητα της κοινωνίας επί των δικαστικών και κρατικών θεσμών.

Τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα αποτελούν μορφές συλλογικής δικτυακής δράσης που διαμέσου της σύγκρουσης προσδοκούν στην αλλαγή μιας κυρίαρχης πραγματικότητας, μέσω μιας συλλογικής ταυτότητας ή νοήματος που τους δίνει το έναυσμα να κινητοποιηθούν.

Ας δούμε όμως επιγραμματικά και τις προϋποθέσεις που θέτει ο Touraine για την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων: (α) ο αγώνας να γίνεται στο όνομα ενός πληθυσμού, (β) αυτός ο αγώνας πρέπει να είναι οργανωμένος, (γ) το κίνημα οφείλει να εντοπίσει τον αντίπαλό του και (δ) ο αγώνας να μην διεκδικεί τα αιτήματά του μόνο για τους δρώντες του κινήματος, αλλά για ένα ευρύτερο σύνολο.

Μ’ αυτήν την έννοια, η άμεση δημοκρατία ως αντισυστημικό κίνημα διαφέρει ριζικά από ένα ρεφορμιστικό κίνημα απλής αγανάκτησης εφόσον το πρώτο στοχεύει στην αντικατάσταση των βασικών κοινωνικο-οικονομικών θεσμών και των συνεπαγομένων αξιών με νέους θεσμούς και αξίες, ενώ το δεύτερο στοχεύει απλώς στην αλλαγή των κυρίαρχων θεσμών («πχ, καλύτερη ρύθμιση της οικονομίας, της αγοράς κ.τ.λ.).

Η παραπάνω διάκριση ανάμεσα σε ρεφορμιστικά και αντισυστημικά κινήματα διαφέρει επίσης από τη συνηθισμένη διάκριση μεταξύ ρεφορμιστικών και επαναστατικών κινημάτων, σύμφωνα με την οποία τα πρώτα στοχεύουν στην αργή, σταδιακή αλλαγή και τα δεύτερα σε μια γρήγορη, απότομη αλλαγή, στην κοινωνικότητα (εύρος) της συλλογικής δράσης σε σχέση με το άτομο.

H αναλυτική διαφορά της συλλογικής έναντι της ατομικής δράσης χαρακτηρίζει τις νεωτερικές κοινωνίες, στις οποίες ο ιδιωτικός χώρος, ως χώρος του αγοραίου ατόμου και των δικαιωμάτων του, διαχωρίζεται από τον δημόσιο ή συλλογικό χώρο. Ανάλογα θεμελιώνεται η διάκριση του ατομικού συμφέροντος από το κοινό αγαθό ή συμφέρον.

Αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που πριμοδοτεί στην εξέλιξή του το ατομικό, το αγοραίο και το εγωϊστικό αποτελεί, κατ’ αντιπαράθεση, το έδαφος της ανάπτυξης του συλλογικού, του αντιαγοραίου, του αλληλέγγυου, πρόκειται δηλαδή για μια συστημική αμφισημία. Η ίδια η κοινωνία των αστών που διαλύει τις προγενέστερες μορφές κοινοτισμού και αλληλεγγύης δημιουργεί τις προϋποθέσεις νέων συλλογικών δεσμών και συλλογικών κοινωνικών συγκροτήσεων.

Η οπτική του ατομικού συμφέροντος σε αντιπαράθεση με την οπτική της κοινωνικότητας είναι μια θεμελιακή προσέγγιση, η οποία δεν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί στις συγκεκριμένες αναγνώσεις των σημερινών κοινωνικών κινημάτων. Για παράδειγμα, ορισμένες φορές, χαμηλά εισοδηματικά λαϊκά στρώματα κινητοποιούνται για θέματα που αφορούν τα άμεσα ατομικά τους ενδιαφέροντα σε ένα πολύ περιορισμένο χωρικά έδαφος, ενώ δεν επιδεικνύουν την ίδια ευαισθησία όταν ανάλογα προβλήματα τίθενται αλλού ή όταν τίθενται με τη μορφή γενικών (πολιτικών) αιτημάτων.

Επίσης, ενίοτε η συλλογικότητα διαρκεί όσο ο χρόνος προβολής του αιτήματος (βλέπε σύνταγμα – μεσοπρόθεσμο, κλπ) και στη συνέχεια οι συμμετέχοντες ακολουθούν τις προηγούμενες ατομιστικές τους στάσεις. Βεβαίως, η εμπειρία αυτή δεν αναιρεί την ανάγκη κατανόησης και ερμηνείας των γενικών κατευθύνσεων που ορίζουν κοινωνικά και πολιτικά ένα κοινωνικό κίνημα και οι οποίες δεν ταυτίζονται πάντα και απολύτως με τους μηχανισμούς κινητοποίησης όλων των φορέων και των ατόμων που το απαρτίζουν.

Άλλωστε το πρόβλημα με τις θεωρίες του ατομισμού, όπως π.χ. με τη θεωρία του Hobbes, δεν είναι ότι αντιμετωπίζουν υπαρκτά κοινωνικά φαινόμενα, αλλά ότι ερμηνεύουν το σύνολο των ατομικών κινήτρων και επιδιώξεων και το σύνολο των κοινωνικών δράσεων στη βάση της αγοραίας νομιμότητας και των αγοραίων αρχών της κοινωνικής συγκρότησης (πχ καταμερισμός εργασίας – μηχανική αλληλεγγύη, δικαίωμα στην βία και στην αντίσταση κλπ). Σε κάθε περίπτωση στα αστικά κινήματα, η παράδοση της κοινωνικής αδελφοσύνης ενέχεται σε ταξικούς ή/και σε ιδεολογικούς (πολιτιστικούς) δεσμούς στη βάση των οποίων συγκροτείται μια σύγχρονου τύπου “κοινωνική αδελφοσύνη”.

Η θεωρία του Hobbes (17ος αι.) έχει ως αφετηρία το εγωϊστικό a priori και η συλλογικότητα γίνεται αντιληπτή ως “μέσον” από τη σκοπιά της χρησιμότητάς της στην ικανοποίηση των επιθυμιών και συμφερόντων των ατόμων, καθώς και ως μέσον αύξησης της δύναμης αυτών που συμμετέχουν. Ο Hobbes αρνείται τον πρωταρχικό ρόλο της κοινωνικότητας, λέγοντας ότι “δεν επιζητούμε εκ φύσεως την κοινωνία ως αυτοσκοπό, αλλά γιατί μπορούμε να αποκομίσουμε κάποιο αξίωμα ή κέρδος από αυτήν”.

Μπορούμε συνεπώς, στην περίπτωση του Hobbes, να μιλήσουμε για τη θεμελίωση μιας ατομιστικής χρησιμοθηρικής παράδοσης, στο πλαίσιο της οποίας η συλλογική δράση προσεγγίζεται και αιτιολογείται με βάση το κριτήριο της χρησιμότητάς της στην προώθηση της σκοποθεσίας των ατομικών ορθολογικών δρώντων.

Η ύπαρξη όμως στον άνθρωπο μιας θέλησης για κοινή ζωή, που απορρέει από μια τάση προς την κοινωνικότητα, είναι η αφετηρία κατανόησης του πώς δημιουργείται η συλλογικότητα ή η ομάδα. Η επιθυμία του “κοινού ζην” αποτελεί κατά τον Durkheim αξίωμα του ανθρώπου, πόσο μάλλον της άμεσης δημοκρατίας ως κίνημα.

Ο Nτυρκέμ προσεγγίζει τη σχέση των αναγκών και των επιθυμιών των ανθρώπων με τη συλλογική δράση, όχι εργαλειακά, όπως γίνεται στην παράδοση του ατομιστικού ορθολογισμού. Ούτε ως μια σχέση που προσδιορίζεται από τη θέση των ατόμων στο σύστημα παραγωγής ή την κοινωνική δομή, όπως γίνεται στο μαρξισμό. Η σχέση του ατόμου, της προσωπικότητάς του, των αναγκών και επιθυμιών και της ταυτότητάς του με την ομάδα και τη συλλογικότητα δεν είναι εργαλειακή, αλλά συστατική – οργανική. Δεν είναι δυνατόν, να φανταστούμε έναν άνθρωπο που έχει διαμορφώσει τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα συμφέροντά του έξω από τη συλλογικότητα και που απλώς χρησιμοποιεί τη συλλογική δράση ως μέσον για την ικανοποίησή τους.

Η συλλογική δράση συνεπώς, δεν είναι απλώς ένα μέσον για την ικανοποίηση επιθυμιών και αναγκών, αλλά το πεδίο στο οποίο αυτές διαμορφώνονται, διαμεσολαβούνται και ελέγχονται. Αυτό γίνεται, πρώτα απ’όλα, μέσα από τα σημεία, τα σύμβολα και τις κοινωνικές αναπαραστάσεις, που είναι συλλογικά δημιουργήματα, ανήκουν δηλαδή στην ομάδα. Το διακίβευμα που ανέκαθεν προβλημάτιζε το ελευθεριακό χώρο είναι πως θα γίνει η μετάβαση από το άτομο - στην συλλογικότητα με προορισμό την κοινωνικοποίηση του ατόμου χωρίς την εξατομίκευση της ομάδας.

Ας μη ξεχνάμε πως η κοινωνία, ως συντηρητικός μηχανισμός, δεν έχει ανάγκη το κίνημα, αντιθέτως το κίνημα έχει ανάγκη την κοινωνία, δηλαδή το πλήθος των ανυποψίαστων για να αυτοπραγματωθεί, να ικανοποιήσει τον ορισμό του. Η αμεσοδημοκρατική σκέψη δεν βρίσκεται προγεγραμμένη σε κανένα γονίδιο, αλλά αντίθετα έχουν καταγραφεί πολλά πολιτικά γονίδια που στη πράξη έχουν καταδείξει ότι αν και στην αρχή δεν κατείχαν την όποια ανατρεπτική σκέψη και την συνακόλουθη διάθεση της εκ βάθρων αλλαγής στην συνέχεια αποκτούν αυτά τα χαρακτηριστικά ριζοσπαστικοποιούμενοι.

Εν κατακλείδι, η άμεση δημοκρατία συνεπώς δεν είναι η εφεύρεση ενός νέου δόγματος ή πρωτοπορίας αλλά η επιστροφή στο κοινωνικό που δεν είναι άλλο από το διατομικό στο διομαδικό χαρακτηριστικό (δηλαδή, από την ομογενοποίηση της ταυτότητας, στην πολυμορφία του διαφορετικού, αλλά με κοινό νόημα). Άλλωστε η Άμεση Δημοκρατία ως κοινωνικό κίνημα θα πρέπει να μπορέσει να ζητήσει από την κοινωνία να αλλάξει τον κόσμο, όχι απλά χωρίς να καταλάβει την εξουσία αλλά να την καταστρέψει ή τουλάχιστον να την καταργήσει στην πράξη αποδομώντας την.

 πηγή

g.

Αθώοι οι 16 ακτιβιστές του March To Athens

Αθώοι κρίθηκαν από το δικαστήριο και αφέθησαν ελεύθεροι οι 16 ακτιβιστές του March To Athens που κατηγορούνταν για υποβάθμιση περιβάλλοντος, αντίσταση κατά της αρχής και άλλα αδικήματα.
“Ευχαριστούμε όλους συναγωνιστές για την αλληλεγγύη και την έμπρακτη συμπαράσταση στον κοινό μας αγώνα.” έγραψαν οι ακτιβιστές αμέσως μετά την απόφαση του δικαστηρίου.
Αξίζει να σημειωθεί πως στις πρώτες καταθέσεις ακούστηκαν τα εξής: “Δεν καταλάβανε γιατι τους συλλαβαμε ούτε εμείς καταλάβαμε γιατι τους συλλαβαμε" λέει ο αστυνομικός, ενώ νωρίτερα υπάλληλος του δήμου κατέθεσε: “Δεν υπήρχε υποβάθμιση περιβάλλοντος ούτε αντίσταση κατα της αρχής ούτε είχαν στημένες σκηνές, τσάμπα τραβάνε τα παιδιά τόσες μέρες.”
Μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου καθώς και έξω από το κτήριο της οδού Ευελπίδων ακούστηκαν συνθήματα όπως: "Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος", "El pueblo unido, jamas sera vencido" και άλλα.

http://omniatv.com/blog/--16---march-to-athens
g.

Ένα χρόνο στις πλατείες

Με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την πρώτη εμφάνιση του κινήματος των «Αγανακτισμένων» στην Ισπανία, που ενέπνευσε το πολυσυζητημένο αδελφό κίνημα του «Occupy» (Καταλάβετε) στις Ηνωμένες Πολιτείες λίγους μήνες αργότερα, το παγκόσμιο μανιφέστο των απανταχού «καταληψιών» είναι έτοιμο. Αξιώνει έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο. Και πιστεύει ότι η δημιουργία του μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

«Ζούμε σε έναν κόσμο που ελέγχεται από δυνάμεις ανίκανες να προσφέρουν ελευθερία και αξιοπρέπεια στον παγκόσμιο πληθυσμό. Σε έναν κόσμο στον οποίο μας λένε ότι "δεν υπάρχει εναλλακτική" στην απώλεια των δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν από τους σκληρούς αγώνες των προγόνων μας και στον οποίο η επιτυχία προσδιορίζεται ερχόμενη σε αντίθεση με τις πιο βασικές αξίες της ανθρωπότητας, όπως η αλληλεγγύη και η αμοιβαία συμπαράσταση. Επιπλέον οτιδήποτε δεν προωθεί την ανταγωνιστικότητα, τον εγωισμό και την απληστία θεωρείται δυσλειτουργικό» αναφέρεται στο μανιφέστο.