επιτροπές αντίστασης και περηφάνειας

Έτσι ονομαζόντουσαν στην Αργεντινή οι επιτροπές που έφτιαξε ο ίδιος ο κόσμος που είχε κατέβει στους δρόμους αποφασισμένος να μην φύγει αν δεν φύγουν «αυτοί», εκείνο το περίφημο Δεκέμβρη του 2001, όταν το φριχτό πρόσωπο όσων είχαν συμβεί στη χώρα,  φάνηκε ξεκάθαρα, μέσα στους χιλιάδες ανθρώπους που γέμιζαν τις πλατείες, που όρμαγαν στα σούπερ μάρκετ και στις τράπεζες, απελπισμένοι, εξαθλιωμένοι, εξαγριωμένοι.   Το καθεστώς είχε φτάσει πλέον στο σημείο μηδέν. Με απαγόρευση κυκλοφορίας στους δρόμους, με δυνάμεις καταστολής να χτυπάνε ότι έβρισκαν μπροστά τους, με ένα κόσμο απέναντί τους όμως που δεν είχε πλέον τίποτα να χάσει ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΕΙΧΑΝ ΧΑΣΕΙ ΟΛΑ.

Στις 20 Δεκεμβρίου 2001 όταν τέσσερις διαδηλωτές  πέφτουν  νεκροί, χτυπημένοι  από σφαίρες της αστυνομίας το τέλος ήταν ήδη προδιαγεγραμμένο και δεν υπήρχε επιστροφή, ούτε φόβος πλέον, ούτε κανένας δισταγμός.  Κανένας δισταγμός μέχρι ν΄ακούσουν του ς ήχους από το ελικόπτερο του κατάπτυστου πλέον Ντε Λα Ρουα να τον συμμαζεύει και να το σκάει όπως όπως για να μη πέσει στα χέρια ενός εκατομμυρίου εξαθλιωμένων ανθρώπων που τα τον έτρωγαν ζωντανό. Δεν υπήρχε αμφιβολία γι΄αυτό.

Μέχρι το  Γενάρη του 2003 που κέρδισε ο κεντρο-αριστερός Κίρχνερ έγιναν πάρα πολλά. Έπεσε πολύ αίμα. Η χώρα βίωσε μια μεγάλη εθνική τραγωδία που δεν θα ξεχαστεί ποτέ στις ψυχές αυτού του περήφανου λαού.

Του λαού που έκανε ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ.  Ένας λαός που είπε ένα βροντερό όχι χωρίς να υπολογίσει κανένα κόστος  στον αιμοσταγή καπιταλισμό. Στο σκιάχτρο του παρανοϊκού φιλελευθερισμού. Και βρήκαν το δρόμο τους. Και βρήκαν μέσα στην απελπισία τους αλλά και το θάρρος τους, περικυκλωμένοι από εκείνο το σωρό από πουλημένα τομάρια, τον άνθρωπο που έδωσε πίσω την αξιοπρέπεια στη χώρα του.

Τίποτα δεν είναι απλό. Τίποτα δεν χαρίζεται. Κανένας λαός ποτέ δεν κέρδισε τη περηφάνια του και την ελευθερία του με χάρισμα ή με μεσοβέζικες λύσεις.

Στην Ελλάδα φτάνει γοργά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση. Κι έχουμε απέναντι δανειστές που ουδόλως ενδιαφέρονται για το τι θα απογίνει αυτός ο λαός.  Παρανοϊκούς τεχνοκράτες πνιγμένους μέσα στους αριθμούς τους και ηγετίσκους μικρού αναστήματος όπως εκείνη η κυρία που μας κουνάει το δάχτυλο.  

Πολλοί εδώ στην Ελλάδα,  περιορισμένοι στο μικρόκοσμό τους και τα συμφέροντά τους, μόνιμα κατ’ευαυτόν περιορισμένοι, θεωρούν ότι αυτά τα σενάρια δεν ισχύουν για την Ελλάδα και πως εμείς με κάποιο τρόπο μαγικό θα κουνήσουμε ένα ραβδάκι και θα τα φτιάξουμε όλα στα μέτρα μας.   Πιστεύουν πως θα συνεχίσουν να έχουν και τη πιτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Τόσο ανόητοι ή φιλοτομαριστές καλύτερα, όταν η πίτα έχει ήδη εξαφανιστεί (ούτε ψιχουλάκι δεν έχει μείνει) και τα σκυλιά γυρνάνε λιμοκτωνώντας κι έτοιμα να δαγκώσουν ότι βρουν....

Είναι θλιβερό να βλέπει κανείς ακόμα και ξύπνιους ανθρώπους, που έχουν δει πολλά και γνωρίζουν τι συμβαίνει να επιμένουν προσκολλημένοι σε πρόσωπα και κόμματα που έφεραν τη χώρα σ΄αυτό το σημείο, με καταστροφικές πολιτικές και ληστρικές επιδρομές στο βιό της και στο βιός των πολιτών,  και να ελπίζουν πως με μικρομεταποιήσεις και μπαλώματα μπορούν να καλυφθούν τέτοιες πληγές που έχουν ανοίξει.

Η Ελλάδα θα αναγκαστεί κάποια στιγμή να φτιάξει τις δικές της επιτροπές περηφάνιας κι αν δεν το καταφέρει, δεν θα έχει δικαίωμα να μιλάει αυτός ο λαός ούτε για περασμένα κατορθώματα, ούτε για ένδοξους προγόνους, ούτε να φαντασιώνεται ο καθένας ηρωικές καταστάσεις.  Προς το παρόν τίποτα δεν έχουμε αποδείξει.  Δεν έχουμε δικαίωμα να εισπράξουμε κανένα μπράβο, κανένα εύσημο.

Θεωρούμε κατόρθωμα που ένα μέρος του πληθυσμού κατόρθωσε να απεγκλωβιστεί από τη παραδοσιακή του ψήφο στους διαχρονικά ενόχους, κατόρθωμα που ένα μέρος του πληθυσμού ψέλλισε ένα όχι το οποίο δεν ήταν καν ξεκάθαρο , έκρυβε από πίσω κι ένα «θα δούμε» «ίσως να», «ποιος ξέρει» και όλες αυτές τις αμφιβολίες  που συγκεντρώνει όποιος δεν θέλει να ζυμώσει και δέκα χρόνια κοσκινάει.

Πρέπει στ΄αληθεια να φτάσουμε στο σημείο να μπουκάρουμε στα σουπερ μάρκετ και τις τράπεζες γι α να συνειδητοποιήσουμε τι μας έχει συμβεί έτσι? Πρέπει στ΄αληθει α να δούμε νεκρούς να σωριάζονται στις πλατείες, κι απελπισμένους να βγάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου..  Το πάμε φυρί φυρί να φτάσουμε εκεί έτσι?

Δεν πειράζει. Συνεχίστε να παρακολουθείτε το τσίρκο στη τηλεόραση, τους διαφόρους Ντε Λα Ρουα να σχεδιάζουν την τελική εκποίηση του πλούτου της χώρας και να στέλνουν το λαό στα αζήτητα στην αιωνιότητα,  συνεχίστε μέχρι να έρθει και η περίφημη στάση πληρωμών και η χρεοκοπία φυσικά μετά το ξεπούλημα,  για να καταλάβετε τότε πως η μόνη στάση πληρωμών που μπορεί να σώσει μια χώρα είναι εκείνη απέναντι στο απεχθές χρέος της και η τιμωρία όλων όσων την οδήγησαν στη καταστροφή.

Ίσως τότε καταλάβετε πως όταν ένα σπίτι  καταστρέφεται είτε από κακή διαχείριση είτε από διάφορα δεινά,  οι άνθρωποι που το κατοικούν ακόμα κι αν είναι παιδιά χρειάζεται να ενηλικιωθούν άμεσα, να αφήσουν τα παραμύθια και τις κλάψες και  να ανασκουμπωθούν ,  να παλέψουν με θάρρος για να το στήσουν ξανά όρθιο...

Ποιοι είναι οι Ντε Λα Ρούα υποψιαζόμαστε, αυτό που δεν ξέρω ακόμα είναι αν έχουμε στον ορίζοντα ένα   δικό μας Κίρχνερ. Έχουμε?

Ειλικρινά θα ήθελα να ξυπνήσουμε όλοι και δούμε πως όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι ένας εφιάλτης που πέρασε. Το ξέρετε όμως πως δεν είναι έτσι. Προχωράμε τυφλά σε ένα τούνελ που αυτή τη στιγμή δεν μοιάζει να έχει καμιά έξοδο διαφυγής. Κι όμως έξοδος υπάρχει πάντα αλλά πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται και που είναι ικανοί να τη βρουν. Και πάνω από όλα χρειάζεται ένας λαός που να έχει ακόμα τσίπα. Αν όμως αυτός ο λαός τελικά έχει μετατραπεί σε ένα πλάσμα που ζει στη βρώμα και στους υπονόμους πολύ φοβάμαι πως δεν αξίζει το κόπο να θυσιαστεί πια κανείς για αυτόν.

http://vasiliskos2.blogspot.gr/2012/06/blog-post_20.html

Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερώτηση 1.
Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Μαχαίρωσαν 3 μετανάστες – Διπλό χτύπημα σε 20 λεπτά στο Νέο Κόσμο

“Άρωμα” ρατσιστικού χτυπήματος αποπνέει το αιματηρό σκηνικό που στήθηκε τα ξημερώματα στον Νέο Κόσμο. Σύμφωνα με πληροφορίες, άτομα με μαχαίρια που περιφέρονταν με μηχανές και έκαναν επίθεση σε μετανάστες.

Ήταν φαίνεται η νύχτα με τα μαχαίρια για κάποιους. Από τις 12:15 και μέχρις στη μία παρά είκοση λεπτά τρείς μετανάστες έπεσαν αιμόφυρτοι στο έδαφος χτυπημένοι από μαχαίρι σε δυο περιοχές, κοντινές μεταξύ τους, στο Νέο Κόσμο.

Το πρώτο χτύπημα έγινε στη συμβολή των οδών Κριναγόρου και Δημόνακος, μπροστά στο δημοτικό σχολείο της περιοχής.

Το σημείο είναι γνωστό στην αστυνομία καθώς συχνά υπάρχουν μικροεπεισόδια, αυτή τη φορά όμως το επεισόδιο είναι διαφορετικό.

Μάρτυρες μιλούν για δυο με τρία άτομα με μηχανές. Πλησίασαν, λένε, έναν μετανάστη από την Αλβανία και του επιτέθηκαν με μαχαίρια. Το χτύπησαν και αμέσως τράπηκαν σε φυγή.

Μόλις είκοσι λεπτά μετά, στη γωνία της Καλλιρρόης με τη Βουλιαγμένης, σε πολυσύχναστο δηλαδή σημείο, το σκηνικό επαναλήφθηκε, και κάποιοι επιτέθηκαν αυτή τη φορά σε δύο μετανάστες από την Πολωνία. Βγήκαν ξανά μαχαίρια, οι δυο μετανάστες έπεσαν αιμόφυρτοι στο δρόμο.

Και οι τρεις μετανάστες μεταφέρθηκαν άμεσα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός όπου νοσηλεύονται. Δεν έχουν καταφέρει ακόμη να δώσουν κατάθεση, ωστόσο οι πληροφορίες αυτοπτών μαρτύρων οδηγούν σε ρατσιστικό χτύπημα.

Πηγή:apospasma.gr

ενημέρωση για 2 Ιούνη

Τις εβδομάδες που έχουν ακολουθήσει από την πορεία αλληλεγγύης στους προφυλακισμένους και τους διωκόμενους της κοινωνικής εξέγερσης την 12ης Φλεβάρη, κάποιες από τις συνελεύσεις που συνδιαμόρφωσαν και υπέγραψαν την αφίσα της πορείας, έχουμε πραγματοποιήσει αρκετές συναντήσεις, (έχει υπάρξει και παλαιότερη ενημέρωση) κάνοντας προσπάθεια αφενός να διατηρήσουμε σε προτεραιότητα το συγκεκριμένο θέμα, αφετέρου να πραγματοποιήσουμε και νέες κοινές δράσεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Δυστυχώς, από τη μία, η έτσι κι αλλιώς αντικειμενική δυσκολία συντονισμού πολλών συνελεύσεων και από την άλλη, η λειτουργία και οι επιλογές της κάθε συνέλευσης χωριστά – εν μέσω μάλιστα του κοινωνικού «εφησυχασμού» που έχουν προκαλέσει οι εκλογές, αλλά και της φασιστικής έξαρσης που προκάλεσαν τα αποτελέσματά τους – δε μας επέτρεψαν να συσπειρώσουμε περισσότερες συνελεύσεις προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά ούτε και να οργανώσουμε κάποια άλλη συγκεκριμένη δράση. Παρόλα αυτά μέσα από τις συναντήσεις μας έχει τεθεί και έχει μερικώς συζητηθεί, η πρόταση διοργάνωσης ανοιχτής συναυλίας αλληλεγγύης (στο Θησείο ή κάπου άλλου) για την προβολή του ζητήματος και την οικονομική ενίσχυση των προφυλακισμένων. Κατά την τελευταία μας συνάντηση, αποφασίσαμε την συγκεκριμένη πρόταση να την υποβάλλουμε – κάθε μία συνέλευση χωριστά και με τη δική της πολιτική ανάλυση – στην επικείμενη συνάντηση των συνελεύσεων γειτονιάς, το Σάββατο 2 Ιουνίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, καλώντας και τις υπόλοιπες συνελεύσεις σε νέα συνάντηση για το σκοπό αυτό, την Πέμπτη 7 Ιουνίου στις 18.00 στο Πολυτεχνείο. Λαμβάνοντας δε υπόψη και τις εκλογές της 17ης Ιούνη, καταλήξαμε στο ότι σε κάθε περίπτωση η διοργάνωση μιας τέτοιας συναυλίας θα πρέπει να γίνει μετά την συγκεκριμένη ημερομηνία. Έχοντας μάλιστα ως δεδομένη - από τις προηγούμενες συναντήσεις του Πάντειου - την πρόθεση των συνελεύσεων για συντονισμένες δράσεις που αφορούν σε γενικευμένα κοινωνικά ζητήματα και κινητοποιήσεις, αφήσαμε ανοιχτό προς συζήτηση το ενδεχόμενο η εν λόγο συναυλία να πάρει και το χαρακτήρα προπαγάνδισης λαϊκών κινητοποιήσεων, που είναι πιθανό – αν όχι βέβαιο - να προκύψουν μετά τις εκλογές, όταν έχοντας αφήσει πίσω μας τις εκλογικές φαντασιώσεις, στρεβλώσεις ή και ελπίδες για όσους το προτιμούν, επιστρέψουμε στη νοσηρή κανονικότητα των μνημονίων, των μέτρων και της γενικευμένης επίθεσης του καπιταλισμού ενάντια στα όνειρα, τις προσδοκίες, αλλά και την ίδια τη φυσική μας υπόσταση. Οι φυλακισμένοι αγωνιστές της κοινωνικής εξέγερσης της 12ης Φλεβάρη, είναι σάρκα από τη σάρκα μας, στη θέση τους θα μπορούσε να βρίσκεται ο καθένας από εμάς που βρεθήκαμε στους δρόμους τη μέρα εκείνη και αποτελούν ζωντανό κομμάτι του αγωνιστικού κινήματος. Η αλληλεγγύη στα πρόσωπά τους, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων μας για ισότητα, αξιοπρέπεια και ελευθερία. Και το Σάββατο δε θα είμαστε όλοι για άλλη μία φορά. Θα λείπουν και πάλι οι φυλακισμένοι… Γ.Δ. από τη συνέλευση της Πλατείας στο Κερατσίνι, σε συνεννόηση με τις συνελεύσεις Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Ηλιούπολης, Ανοιχτή Συνέλευση κατοίκων Αγίας Παρασκευής, Συνέλευση κατοίκων Βύρωνα-Καισαριανής-Παγκρατίου, Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων, Συνέλευση της πλατείας στο Κερατσίνι, Λαϊκή Συνέλευση Πατησίων Συνέλευση πλατείας Βικτωρίας, Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Νέου Κόσμου, Ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Αγίου Δημητρίου.

κρίση

Ένας χρόνος μετά το "καλοκαίρι της πλατείας" - Η Άμεση Δημοκρατία ως κοινωνικό κίνημα

Του Αργύρη Αργυριάδη

Ατομικό - Διατομικό ή Διομαδικό; Τοπικό - «Εθνικό» ή Κοινωνικό;

Σύμφωνα με την παραδοσιακή θεώρηση κίνημα είναι η δραστηριότητα μιας ορισμένης κοινωνικής ομάδας που διέπεται από κάποια οργάνωση και επιδιώκει ορισμένους στόχους εναντίον ορισμένης κατάστασης, εναντίον θεσμών, εναντίον συνολικά μιας κατεστημένης τάξης και υπέρ κάποιων εναλλακτικών προοπτικών. Υπάρχει πληθώρα κινημάτων (π.χ. εργατικό, φοιτητικό, γυναικείο, αγροτικό, επαναστατικό, κ.λπ.) με αντίστοιχη ιδεολογική και θεωρητική υποστήριξη. Η αποτελεσματική όμως συμβολή ενός κινήματος στην αναδιαμόρφωση του υφιστάμενου συσχετισμού κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων είναι συνάρτηση: α) του τρόπου και του περιεχομένου της δράσης του, β) του βαθμού της θεωρητικής θεμελίωσης των στρατηγικών και τακτικών στόχων του, γ) των κοινωνικών αναγκών που εκφράζει, δ) της σύνθεσης, της μαζικότητας και της οργανωτικής συγκρότησης του, ε) της εσωτερικής και εξωτερικής κοινωνικής συγκυρίας.

Στο έργο του «Η ιστορία του κοινωνικού κινήματος στη Γαλλία», ο Στάιν παραβάλει την έννοια του κινήματος σε διαλεκτική αντιπαράθεση προς την έννοια του κράτους. Το κράτος είναι το στατικό και νομικό στοιχείο, ενώ το κίνημα είναι η έκφραση των δυναμικών τάσεων της κοινωνίας. Έτσι, το κίνημα είναι πάντα κοινωνικό και σε ανταγωνισμό με το κράτος, εκφράζει τη δυναμική προτεραιότητα της κοινωνίας επί των δικαστικών και κρατικών θεσμών.

Τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα αποτελούν μορφές συλλογικής δικτυακής δράσης που διαμέσου της σύγκρουσης προσδοκούν στην αλλαγή μιας κυρίαρχης πραγματικότητας, μέσω μιας συλλογικής ταυτότητας ή νοήματος που τους δίνει το έναυσμα να κινητοποιηθούν.

Ας δούμε όμως επιγραμματικά και τις προϋποθέσεις που θέτει ο Touraine για την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων: (α) ο αγώνας να γίνεται στο όνομα ενός πληθυσμού, (β) αυτός ο αγώνας πρέπει να είναι οργανωμένος, (γ) το κίνημα οφείλει να εντοπίσει τον αντίπαλό του και (δ) ο αγώνας να μην διεκδικεί τα αιτήματά του μόνο για τους δρώντες του κινήματος, αλλά για ένα ευρύτερο σύνολο.

Μ’ αυτήν την έννοια, η άμεση δημοκρατία ως αντισυστημικό κίνημα διαφέρει ριζικά από ένα ρεφορμιστικό κίνημα απλής αγανάκτησης εφόσον το πρώτο στοχεύει στην αντικατάσταση των βασικών κοινωνικο-οικονομικών θεσμών και των συνεπαγομένων αξιών με νέους θεσμούς και αξίες, ενώ το δεύτερο στοχεύει απλώς στην αλλαγή των κυρίαρχων θεσμών («πχ, καλύτερη ρύθμιση της οικονομίας, της αγοράς κ.τ.λ.).

Η παραπάνω διάκριση ανάμεσα σε ρεφορμιστικά και αντισυστημικά κινήματα διαφέρει επίσης από τη συνηθισμένη διάκριση μεταξύ ρεφορμιστικών και επαναστατικών κινημάτων, σύμφωνα με την οποία τα πρώτα στοχεύουν στην αργή, σταδιακή αλλαγή και τα δεύτερα σε μια γρήγορη, απότομη αλλαγή, στην κοινωνικότητα (εύρος) της συλλογικής δράσης σε σχέση με το άτομο.

H αναλυτική διαφορά της συλλογικής έναντι της ατομικής δράσης χαρακτηρίζει τις νεωτερικές κοινωνίες, στις οποίες ο ιδιωτικός χώρος, ως χώρος του αγοραίου ατόμου και των δικαιωμάτων του, διαχωρίζεται από τον δημόσιο ή συλλογικό χώρο. Ανάλογα θεμελιώνεται η διάκριση του ατομικού συμφέροντος από το κοινό αγαθό ή συμφέρον.

Αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που πριμοδοτεί στην εξέλιξή του το ατομικό, το αγοραίο και το εγωϊστικό αποτελεί, κατ’ αντιπαράθεση, το έδαφος της ανάπτυξης του συλλογικού, του αντιαγοραίου, του αλληλέγγυου, πρόκειται δηλαδή για μια συστημική αμφισημία. Η ίδια η κοινωνία των αστών που διαλύει τις προγενέστερες μορφές κοινοτισμού και αλληλεγγύης δημιουργεί τις προϋποθέσεις νέων συλλογικών δεσμών και συλλογικών κοινωνικών συγκροτήσεων.

Η οπτική του ατομικού συμφέροντος σε αντιπαράθεση με την οπτική της κοινωνικότητας είναι μια θεμελιακή προσέγγιση, η οποία δεν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί στις συγκεκριμένες αναγνώσεις των σημερινών κοινωνικών κινημάτων. Για παράδειγμα, ορισμένες φορές, χαμηλά εισοδηματικά λαϊκά στρώματα κινητοποιούνται για θέματα που αφορούν τα άμεσα ατομικά τους ενδιαφέροντα σε ένα πολύ περιορισμένο χωρικά έδαφος, ενώ δεν επιδεικνύουν την ίδια ευαισθησία όταν ανάλογα προβλήματα τίθενται αλλού ή όταν τίθενται με τη μορφή γενικών (πολιτικών) αιτημάτων.

Επίσης, ενίοτε η συλλογικότητα διαρκεί όσο ο χρόνος προβολής του αιτήματος (βλέπε σύνταγμα – μεσοπρόθεσμο, κλπ) και στη συνέχεια οι συμμετέχοντες ακολουθούν τις προηγούμενες ατομιστικές τους στάσεις. Βεβαίως, η εμπειρία αυτή δεν αναιρεί την ανάγκη κατανόησης και ερμηνείας των γενικών κατευθύνσεων που ορίζουν κοινωνικά και πολιτικά ένα κοινωνικό κίνημα και οι οποίες δεν ταυτίζονται πάντα και απολύτως με τους μηχανισμούς κινητοποίησης όλων των φορέων και των ατόμων που το απαρτίζουν.

Άλλωστε το πρόβλημα με τις θεωρίες του ατομισμού, όπως π.χ. με τη θεωρία του Hobbes, δεν είναι ότι αντιμετωπίζουν υπαρκτά κοινωνικά φαινόμενα, αλλά ότι ερμηνεύουν το σύνολο των ατομικών κινήτρων και επιδιώξεων και το σύνολο των κοινωνικών δράσεων στη βάση της αγοραίας νομιμότητας και των αγοραίων αρχών της κοινωνικής συγκρότησης (πχ καταμερισμός εργασίας – μηχανική αλληλεγγύη, δικαίωμα στην βία και στην αντίσταση κλπ). Σε κάθε περίπτωση στα αστικά κινήματα, η παράδοση της κοινωνικής αδελφοσύνης ενέχεται σε ταξικούς ή/και σε ιδεολογικούς (πολιτιστικούς) δεσμούς στη βάση των οποίων συγκροτείται μια σύγχρονου τύπου “κοινωνική αδελφοσύνη”.

Η θεωρία του Hobbes (17ος αι.) έχει ως αφετηρία το εγωϊστικό a priori και η συλλογικότητα γίνεται αντιληπτή ως “μέσον” από τη σκοπιά της χρησιμότητάς της στην ικανοποίηση των επιθυμιών και συμφερόντων των ατόμων, καθώς και ως μέσον αύξησης της δύναμης αυτών που συμμετέχουν. Ο Hobbes αρνείται τον πρωταρχικό ρόλο της κοινωνικότητας, λέγοντας ότι “δεν επιζητούμε εκ φύσεως την κοινωνία ως αυτοσκοπό, αλλά γιατί μπορούμε να αποκομίσουμε κάποιο αξίωμα ή κέρδος από αυτήν”.

Μπορούμε συνεπώς, στην περίπτωση του Hobbes, να μιλήσουμε για τη θεμελίωση μιας ατομιστικής χρησιμοθηρικής παράδοσης, στο πλαίσιο της οποίας η συλλογική δράση προσεγγίζεται και αιτιολογείται με βάση το κριτήριο της χρησιμότητάς της στην προώθηση της σκοποθεσίας των ατομικών ορθολογικών δρώντων.

Η ύπαρξη όμως στον άνθρωπο μιας θέλησης για κοινή ζωή, που απορρέει από μια τάση προς την κοινωνικότητα, είναι η αφετηρία κατανόησης του πώς δημιουργείται η συλλογικότητα ή η ομάδα. Η επιθυμία του “κοινού ζην” αποτελεί κατά τον Durkheim αξίωμα του ανθρώπου, πόσο μάλλον της άμεσης δημοκρατίας ως κίνημα.

Ο Nτυρκέμ προσεγγίζει τη σχέση των αναγκών και των επιθυμιών των ανθρώπων με τη συλλογική δράση, όχι εργαλειακά, όπως γίνεται στην παράδοση του ατομιστικού ορθολογισμού. Ούτε ως μια σχέση που προσδιορίζεται από τη θέση των ατόμων στο σύστημα παραγωγής ή την κοινωνική δομή, όπως γίνεται στο μαρξισμό. Η σχέση του ατόμου, της προσωπικότητάς του, των αναγκών και επιθυμιών και της ταυτότητάς του με την ομάδα και τη συλλογικότητα δεν είναι εργαλειακή, αλλά συστατική – οργανική. Δεν είναι δυνατόν, να φανταστούμε έναν άνθρωπο που έχει διαμορφώσει τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα συμφέροντά του έξω από τη συλλογικότητα και που απλώς χρησιμοποιεί τη συλλογική δράση ως μέσον για την ικανοποίησή τους.

Η συλλογική δράση συνεπώς, δεν είναι απλώς ένα μέσον για την ικανοποίηση επιθυμιών και αναγκών, αλλά το πεδίο στο οποίο αυτές διαμορφώνονται, διαμεσολαβούνται και ελέγχονται. Αυτό γίνεται, πρώτα απ’όλα, μέσα από τα σημεία, τα σύμβολα και τις κοινωνικές αναπαραστάσεις, που είναι συλλογικά δημιουργήματα, ανήκουν δηλαδή στην ομάδα. Το διακίβευμα που ανέκαθεν προβλημάτιζε το ελευθεριακό χώρο είναι πως θα γίνει η μετάβαση από το άτομο - στην συλλογικότητα με προορισμό την κοινωνικοποίηση του ατόμου χωρίς την εξατομίκευση της ομάδας.

Ας μη ξεχνάμε πως η κοινωνία, ως συντηρητικός μηχανισμός, δεν έχει ανάγκη το κίνημα, αντιθέτως το κίνημα έχει ανάγκη την κοινωνία, δηλαδή το πλήθος των ανυποψίαστων για να αυτοπραγματωθεί, να ικανοποιήσει τον ορισμό του. Η αμεσοδημοκρατική σκέψη δεν βρίσκεται προγεγραμμένη σε κανένα γονίδιο, αλλά αντίθετα έχουν καταγραφεί πολλά πολιτικά γονίδια που στη πράξη έχουν καταδείξει ότι αν και στην αρχή δεν κατείχαν την όποια ανατρεπτική σκέψη και την συνακόλουθη διάθεση της εκ βάθρων αλλαγής στην συνέχεια αποκτούν αυτά τα χαρακτηριστικά ριζοσπαστικοποιούμενοι.

Εν κατακλείδι, η άμεση δημοκρατία συνεπώς δεν είναι η εφεύρεση ενός νέου δόγματος ή πρωτοπορίας αλλά η επιστροφή στο κοινωνικό που δεν είναι άλλο από το διατομικό στο διομαδικό χαρακτηριστικό (δηλαδή, από την ομογενοποίηση της ταυτότητας, στην πολυμορφία του διαφορετικού, αλλά με κοινό νόημα). Άλλωστε η Άμεση Δημοκρατία ως κοινωνικό κίνημα θα πρέπει να μπορέσει να ζητήσει από την κοινωνία να αλλάξει τον κόσμο, όχι απλά χωρίς να καταλάβει την εξουσία αλλά να την καταστρέψει ή τουλάχιστον να την καταργήσει στην πράξη αποδομώντας την.

 πηγή

g.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ

Το Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια του, στην οικογένεια του αδικοχαμένου συναδέλφου μας  Γερασίμου Σταμίρη. Ταυτόχρονα  καταγγέλλουμε την εταιρεία SPEEDEX  για τις μεθόδους τρομοκράτησης  που χρησιμοποιεί κατά εξακολούθηση σε βάρος εργαζομένων , και που αυτή την φορά είχε σαν αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο του συναδέλφου.
  Συγκεκριμένα  την Παρασκευή 25/5/2012 , ο  συνάδελφος Γεράσιμος Σταμίρης με την ιδιότητα του μέλους του ΣΕΤΤΕΑ, μας ενημέρωσε πως εξαιτίας της  απώλειας 3 φακέλων της alpha bank  την περασμένη Τρίτη , ανακρίθηκε από τον υπεύθυνο ασφάλειας της SPEEDEX Δ. Τσώτα την Παρασκευή 25/5 στα γραφεία του υποκαταστήματος της SPEEDEX στον Βοτανικό, χωρίς να επιτραπεί η παρουσία μέλους της διοίκησης του επιχειρησιακού σωματείου speedex , αλλά ούτε και του προϊστάμενου συναδέλφου Μπάμπη Κοντόπουλου.
  Κατά την ανάκριση ο υπεύθυνος ασφαλείας της SPEEDEX, είπε στον  συνάδελφο πως η εταιρεία θα καταφερθεί εναντίον του, ασκώντας ποινική δίωξη για την απώλεια των φάκελων,  εκτός αν αποχωρήσει οικιοθελώς ο συνάδελφος από την SPEEDEX .Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως ο Γεράσιμος Σταμίρης είχε πάρει 1 μηνά αναρρωτική  άδεια γιατί είχε  προβλήματα  υγείας  και του χορηγούνταν  φαρμακευτική  αγωγή .Παρά το γεγονός ότι  η  Speedex  γνώριζε το πρόβλημα υγείας του συναδέλφου εξακολούθησε την παράλογη πίεση επάνω του , καθώς την ιδία τακτική με τον υπεύθυνο ασφάλειας Δ. Τσώτα κράτησε και ο   οικονομικός  διευθυντής  Π. Γιαννίκης, ο  όποιος επέμεινε στην άσκηση δίωξης εναντίον του συναδέλφου, κατά την διάρκεια  της δεύτερης  συνάντησης που είχε ο συνάδελφος το απόγευμα της Παρασκευής 25 Μαΐου παρουσία  και  του Ηρακλή Ποζαπαλίδη μέλους της διοίκησης του ΣΕΤΤΕΑ.
  Δυο μέρες αργότερα τη Κυριακή 27 Μαΐου ο Γεράσιμος Σταμίρης δεν άντεξε το βάρος της πίεσης που του ασκήθηκε και κατέληξε από ανακοπή καρδιάς.
Ηθικός αυτουργός  για τον θάνατο του συναδέλφου είναι η Speedex, συγκεκριμένα ο υπεύθυνος ασφάλειας Δ. Τσώτας και ο οικονομικός διευθυντής Π. Γιαννίκης. Απαιτούμε την άμεση απομάκρυνση τους από την εταιρεία. Απαιτούμε επίσης αποζημίωση στους δικαιούχους κληρονόμους του συναδέλφου.
  Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εταιρείες στον κλάδο μας παραβιάζουν την  νομοθεσία, τους κανόνες  υγιεινής και ασφάλειας, στέλνοντας στον θάνατο συνάδελφους .
  Έχουν το θράσος να  θέλουν να ονομάζονται εταιρείες κοινής ωφέλειας , διεκδικώντας ταυτόχρονα κομμάτι του δημόσιου  ταχυδρομείου , ενώ παραβιάζουν με τόσο τραγικό τρόπο  τις ζωές μας.
  Προσπαθούν να επιβάλουν τον εργασιακό μεσαίωνα υλοποιώντας τα σχεδία του ΣΕΒ, ΔΝΤ, ΕΕ, ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΡΜΟΔΙΕΣ ΑΡΧΕΣ τόσο για τον  θάνατο του συναδέλφου μας,  όσο και για την τρομοκρατία που προσπαθούν να επιβάλουν.
  Η κηδεία του συναδέλφου θα γίνει στο 3ο νεκροταφείο την Τρίτη 29 Μαΐου  στις 12:30 το μεσημέρι. Όποιος συνάδελφος θέλει να συνεισφέρει οικονομικά να επικοινωνήσει στα  εξής  τηλέφωνα του σωματείου: 2110113749- 6936899350  .
  Καλούμε τους συναδέλφους να πάρουν μέρος στην 4ωρη στάση εργασίας  την Τρίτη 29-5-2012 και ώρες 12:00-16:00 που προκηρύσσει το ΣΕΤΤΕΑ και το επιχειρησιακό σωματείο εργαζομένων στη speedex.


Για το ΔΣ
Ο Πρόεδρος                                                                   Ο Γ. Γραμματέας
Κώστας Στάμος                                                    Γιώργος Παπαδημητρίου